HÆFILEIKAR MÍNIR

Ég hef mímarga, mýmarga, mý-marga, mí marga.. hallast að mýmarga, hæfileika. Einn af þeim stærri eru röðunarhæfileikar mínir. Ég er svakalega góð í því.

Hér á Frímerkinu hefur ekki verið tekið uppúr öllum kössunum sem við komum með hingað. Það er útaf því að þetta er frímerki og ekki hægt að hafa dót útum allt.

Samt hefur mér tekist að gera þetta að hinu ágætasta heimili. Auðvitað er erfitt að útskýra í orðum hvað það er frábært að ég er búin að taka alla tómu, flötu kassana og troða þeim bak við 2 sæta sófann þar sem ég, Bóndi og Hannes bróðir okkar sátum heilu kvöldstundirnar meðan hann var í heimsókn. Þá sátu þeir og prumpuðu og horfðu á myndbönd, þó þeir væru búnir að sjá allar myndirnar og ég prjónaði.

Talandi um prjónapokann minn. Hann er svo stór að hálft frímerkið fer undir hann. Úr honum eiga að spinnast lopapeysur á lýðinn sem ég bý með.

Annað merkilegt sem ég hef framkvæmt hér til hagræðis er 3m hátt fjall af kössum. Þar eru 7 fullir pappakassar af dóti sem ég þarf aldrei að nota. Inni hjá börnunum á daginn treð ég sængunum uppí hillu og koddunum uppá skáp og reisi svo dýnurnar við. Það er að svínvirka.

Verst þykir mér að vera ekki á bíl í dag. Ekki af því það er vont veður, hér er reyndar geðveikt gott veður, heldur útaf því að hér er 3/4 af sængurveri fullt af óhreinum þvotti sem ég þyrfti að koma í þvottahús einhverstaðar.

Nú kann einhver sem ég þekki og var búin að segja að ég vildi ekki eiga bíl, að byrja að hllæja inní sér og hugsa, ” ég sagðiða.. engum sem kemur frá búsetu í Danmörku og segist ætla að hjóla allt á Íslandi, tekst það”.

Við því segi ég: búðu með 5 manna fjölskyldu (þar af Búngling og Sprengju sem eru á hverjum degi eins og þau haldi að þau séu svín og eigi að rúlla sér uppúr skít og drullu) á frímerki með enga þvottavél, ekkert Christiania-hjól og engan bíl.

Ég er komin rosalega nálægt því að skella kjöti í súr, sauma skinnskó og slétta moldargólfið.

Varðandi röðunarhæfileika mína þá er ég ennþá bara rosalega hissa á því að IKEA hafi ekki hringt í mig og boðið mér að koma og innrétta hjá þeim.

MÚSÍK

Ég er fegin að ég ákvað að skilja ekki við  píanóið fagra sem ég fékk uppí hendurnar úti. Gott samt að það var ekki ég sem þurfti að bera það niður, eða inní gáminn, eða útúr gámnum og inní bílskúr. En ég er fegin. Hlakka til að komast í húnsæði þar sem ég get spilað á það af fákunnri snilld. Já, og gítarinn sem ég keypti sjálfri mér í afmælisgjöf þegar ég varð tvítug. Hann er eitt það besta sem ég hef fjárfest í.

En best er flautan fagra og í hana mun ég í haust, þeyta  gegnum lofti svo í hvíni, með lúðrasveit sem starfrækist í Reykjavíkurborg. Maður lifandi hvað ég hlakka til.

ÉG VIL VEFA

Ég sakna þess að búa til vefi, þá útlitslega séð. Mér finnst reyndar mjög gaman að setja efni inná vefi líka. Mér finnst gaman að pikka inn orð og setja tölur í töflur. Þessvegna er ég ánægð með nýju vinnuna mína.

Ég vil (ég hélt í fleiri ár, eða þar til núna í apríl að maður segði “ég vill”.. með tveimur L-um..) hanna fleiri vefi.

Hef að sjálfsögðu ráð undir rifi hverju varðandi það.

Nú stofna ég útibú Jam Digital á Íslandi. Verið bara í bandi ef ykkur vantar eitthvað. Ég mun setja síðuna upp um leið og sú erlenda er tilbúin. En þið getið samt fengið hjá mér vefi, lógó, hönnun sjónrænna auðkenna og hvað eina sem yður vantar.

Áfram ég!

FRÍMERKIÐ

Húrra fyrir því að einhver myndavél er komin í gagnið!! Vantar samt ennþá að finna hleðslutækið af litlu Canon vélinni, en þá verður stóra Nikon bara að duga í verkefnið á meðan.

Ég stend í miðri íbúðinni. Þetta er á vinstrihönd.

Og þetta er á hægri hönd. Þar er þá öll íbúðin. Þrátt fyrir að hafa haldið að 5 manna fjölskylda gæti ekki átt heima á frímerki, þá er það nú víst hægt.

Við eina borðið, sem er minna en skrifborðið mitt en stærra en Stóra garðabókin, borðum við , litum við , teflum við, vinnum við, spilum við og geymum dót á. Þarna var ég að vinna en Búnglingur og Bóndi að tefla og Sprengjan og Örverpið voru grúppíur. Þröngt sitja sáttir er það eina sem mér dettur í hug.

Þá héldum við einnig matarboð hér í gær, á sama borðinu sem eftir ónákvæmar mælingar er einn á lengd og hálfur á breidd.  Í matarboðinu voru 5 fullorðnir og 3 börn. Tarfur og Tóti opnuðu sjávarréttarhlaðborðið með handarbandi.

Aldrei er ég með á mynd. Við létum börnin borða fyrst og stungum þeim og sjónvarpinu svo innfyrir rennihurðina á herberginu sem þau eldri sofa í. Þá tókum við til hnífs og gaffals, eða meira bara til skeiðar, því í matinn var sjávarréttasúpa og kræklingur. Ég er ekkert fyrir krækling, en strákunum fannst hann æðislegur.  Ég veit útaf hverju það er. Það er útaf því að hann lítur svona út:

Þetta er náttúrulega alveg eins og píka með sníp og öllu! Þeir átu þetta eins og enginn væri morgundagurinn. Þá tók Bóndinn eina og ætlaði að sleikja hana. Og gerði það reyndar.

Það endaði ekki vel, en ég hef enga samúð með því.

Búnglingur og frumburður fagur með meiru. Nýkominn úr baði, með hár niðrá eyru. Hann hefur hafið fótboltaæfingar með KR. Ég hrópa að sjálfsögðu húrra fyrir því, enda sjálf KR-ingur og finnst ekkert aððí.

Sprengjan sprungin. Hún fór í náttfatapartý hjá bekkjarsystur sinni á föstudaginn. Til þess var boðað af íslenskum sið. Ég vissi varla hvaðan á mig stóð veðrið. Það var boðað til þess sama dag og ég fékk boðsmiðann um það í hendurnar. Það var ekkert mál, enda er ég fljót að aðlagast. Gallinn er sá að ef við hefðum verið búin að plana eitthvað fyrir þennan tíma, þá hefði hún ekki komist. Kosturinn er sá að ég þurfti ekki að muna það í 3 vikur að hún væri að fara í náttfatapartý.

Örverpið sem gengur í Hjallaskóla. Það er dásamlegur leikskóli og hæfir svona hlýjum og góðum drengjum eins og honum. Við fáum alltaf knús frá honum og bros og gleði. Hann er spes, ég sá það starx við fæðingu.

Það eru þá bara 2 vikur eftir af skóla hér á landi. Ég var fyrirfram búin að fá kast yfir hvað þetta ætti eftir að vera bagalegt, meðan þau væru ekki að gera neitt allan daginn og við bæði í vinnunni. En af því að við erum í landi stuttra fyrirvara í augnablikinu þá skyndilega rigndi yfir okkur tilboðum frá Reykjarvíkurborg, Melaskóla, Frostheimum og ó svo mörgu öðru, yfir hvað er fyrir þau að gera í sumar.

Reiðnámskeið skal Sprengjan á. Þau hafa bæði sótt um að vera í lúðrasveitinni í haust, Sprengjan á tormpet (ég BILAST!! .. það hljóðfæri gæti ekki hentað henni betur!) og Búnglingur á áslátturhlóðfæri.  Þá er ráðgerð vera í Húnaþingi vestra, útilega hjá stórfjölskyldunni og knattspyrnu og körfubolta sumarnámskeið hjá þeim eldri. Ég get ekki séð annað en að þetta verði viðburðaríkt sumar. Spennandi!!

MATAR-ÆÐI

Ég er búin að hugsa óhóflega mikið um mataræði síðustu mánuði. Hef lesið  allskonar matarsjálfshjálpar bækur og verið alveg jafn innblásin eftir hverja einustu bók (sem ég samt raðaði í mig súkkulaði meðan ég las) og staðráðin í að byrja strax á morgun.

Þá hef ég hlustað á skelfilega útvarpsþætti um E-númer. Farið á fyrirlestur (fyrir alveg að verða 10 árum síðan) þar sem hún Halldóra hjúkrunarfræðingur fór yfir mikilvægi þess að láta ekki hið svokallaða MSG oní sig. Og þá hef ég lesið hinar ýmsu greinar á netinu um margt allskonar misjafnt, til að mynda Aspartam.

Aspartam, E-númer og MSG. Sterkjur, sykur og litarefni. Etoxýlat-tvíglýseríð, Sellulósi, Xanthan-gúmmí, Kalsíumprópíónat og Ammóníumsúlfat… . Og allt síðan hvítt og unnið sem ekki er hollt.

Einkenni hins alræmda Aspartams eru meðal annars taugaskemmdir, krabbamein og raskað hormónajafnvægi. Höfuðverkir, hækkun blóðþrýstings, hjartsláttartruflanir, svimi, þreyta, svefntruflanir og skapgerðarbreytingar (pældu í því!!). Upptalningu er ekki lokið.

Krampar, flog, vöðva og liðamóta verkir, bólgur, magaverkir og krampar, upp og niður, sjóntruflanir, sjónbreytingar, sjónskerðing. Doði, misst bragðskyn heyrnaskerðing, eyrnasuð, kvíðaröskun, öndunarerfiðleikar, málerfiðleikar og útbrot. Og svo þyngdaraukning.

Ég get sagt að ég hafi haft 14 af þessum einkennum. Ekki öll í einu og kannski ekkert útaf því að ég hef sett Aspartam inn fyrir mínar varir.. en hvað veit maður!

Það er Aspartam í tyggjói. Tyggjói sem ég hef  notað eins og enginn væri morgundagurinn og gefið börnunum mínum “í staðinn fyrir nammi”. Afþví tyggjó er “hollara”. Og verið aldeilis góð með mig  með það. Og að þeim efnum.. nammi handa börnum. Mig langar að hætta að gefa þeim nammi. Mig langar að þau borði aldrei nammi. Og nú fara margir af stað, lyfta augabrúnum fyrir ofan hárrót ofan við enni og segja “hva.. smá nammi, það er alltí lagi” .. þetta er eins og þegar ég er búin að eyða “bara” 5000 kalli í föt á mig svona þúsundsinnum. Það er aldeilis orðið magn. Og alls ekkert í lagi.

Staðreyndin er að líkaminn ÞARF ekki nammi. Hann þarf venjulega næringu, ekki Etoxýlat-tvíglýseríð eða Ammóníumsúlfat.

Hvernig stendur á því að þegar ég hugsa um að hætta að gefa þeim nammi að þau eigi eftir að verða fyrir aðkasti í skólanum, því þau fá aldrei nammi. Afhverju finnst mér svona erfitt að þau séu ekki að gera eins og allir hinir og fá allt sem þau vilja (halló Samanburðargeðveiki). Afhverju held ég að ég muni ekki “nenna” að banna nammi á heimilinu? Ég veit ekki svarið.

Reyndar er ég eina á þessu heimili sem borðar of mikið nammi.

Ég er ekki til í að uppgötva eftir ár eða 30 ár að eitt barnanna minna er kominn með heilaskaða, taugaskemmdir eða krabbamein af því þau fengu nammi og tyggjó (plús allt hitt). Ég er heldur ekki til í að uppgötva það fyrir okkur eldri.

Besta bók sem ég hef komist í, er bók sem Bóndinn fann í einhverri búð. Hún er í brotinu A6. Kostaði 1.990kr. Er 155 síður (í A4 væru það ca 38 síður). Það aldrei tekin fram tegund af vöru sem á að borða fram yfir aðra tegund afvöru. Höfundurinn er blaðamaður sem rannsakaði efnið sér til gamans, þar af leiðandi er hann ekki að auglýsa neina vörutegund. Hann rekur ekki eldhús né framleiðir heilsuvörur. Hann er ekki næringarfræðingur, matarfræðingur, matarþerapisti eða neitt svoleiðis. Hann er áhugamaður um neyslumynstur nútímamannsins.

Í bókinni segir hann að við sem borðum unninn “vestrænan” mat eigum við margskonar sjúkdóma, króníska og ekki að stríða en við sem borðum ekki unninn mat og látum ekki oní okkur ógeðisefni þjáumst ekki af þessum sjúkdómum.

Hann segir að maður eigi ekki að borða neitt sem barn í 3. bekk getur ekki borið fram. Ekki það sem langamma kannast ekki við sem mat. Ekki mat með fleiri en 5 innihaldsefnum og ekkert sem engin venjuleg manneskja á í búrskápnum.

Bókin heitir Mataræði, Handbók um hollustu og er eftir Michael Pollan.

Ég hvet hér með sjálfa mig og alla  aðra til að byrja að borða venjulegan mat sem inniheldur ekkert af ofantöldum eiturefnum. Og að hætta að hugsa að maður “eigi skilið” að fá sér nammi því maður er búinn að vera svo duglegur. Að það verði ekki lengur kósý stund fjölskyldunnar með video og 3kg af nammi. Að laugardagar hætti að vera eiturefnadagar.

Mér finnst nefnilega ekki, þegar á málin er litið þannig, að neinn eigi það skilið, eftir að hafa verið duglegur að troða sig út af krabbameinsvaldandi efni.