LISTINN ER LANGUR

Nú fáiði heldur betur að heyra það varðandi hvað ég nenni ekki að pakka niður. Ég vill eiginlega frekar bara sofa. Verst að blessaður svefnsófinn, sem við hvílumst á,  er orðinn svo gargandi lélegur að ég kvíði á hverju kvöldi fyrir að ganga til náða. Mig syfjar samt alveg ótrúlega, samt búin að leggja mig í morgun sko.. og setja niður í einn kassa.

Ég er skipuleggjandi að guðs náð. En í augnablikinu sé ég ekki fram úr augunum hvernig ég eigi að gera þetta almennilega. Eitthvað verður jú að vera eftir, þú veist. Ég verð að pakka niður þannig að sem flest fari í gáminn en svo verð ég líka að pakka niður fyrir okkur svolítið eins og við séum að fara í óákveðið langt ferðalag. Ekki frí ferðalag, heldur ferðalag þar sem ferðamenn verða í vinnunni, skólum og leikskóla. Ejjjhhh… hver nennir ferðatösku lífi.

Ég myndi kannski ekkert kvarta þar sem gámurinn verður kominn bara lítilli viku eftir að við mætum á svæðið. Málið er bara að ég hef ekki fundið íbúð lengur (hvaða dani er þetta??… ég meinti auðvitað “ennþá”). Nú vona ég að ættmenni mín (hæ pabbi…) verði ekki hrædd og haldi að við ætlum að flytja öll fimm, með allan hávaðann sem fimm fylgja og allan erilinn sem fimm fylgja, inná þau fyrir lengri, lengri tíma. Nei, ég vonast til að fá húsnæði sem allra, allra fyrst.

Og hvað á ég að gera hér úti síðasta sólarhringinn? Þegar allt dótið er farið og við eftir bara í tómri íbúðinni með engar sængur og ekki neitt nema úttroðnar ferðatöskur, sem þó ég ætli ekki að rogast með öll 100 kílóin sem við megum taka með okkur, verða ábyggilega 100 kíló.

Já miklar eru raunir fröken Bústýru sem er í framkvæmdaerfiðleikakvörtunargírnum í dag. Á listanum eru minnst 35 atriði sem ég þarf að gera svo flutningur geti átt sér stað. Hlutir allt frá því að fá Eimskip til að fá leyfi fyrir gámnum (ath við erum í DK, þar sem allt gerist á sínum tíma, þar sem sinn tími þýðir langur tími) þó Eimskip vilji meina að ég eigi að fá leyfi fyrir gámnum,  til að halda hér búnglingaafmæli og kaupa flöðebollahh sem krakkarnir geta kvatt vini sína með.

Mér óar við öllum hlutunum sem eiga eftir að koma í ljós, sem ég er ekki búin að skrifa á gjörðalistann.

HLAKKA SAMT SVO TIIIIIL!!!

SVO MARGT NÝTT

Já, svo ótal margt að fara að gerast en ekki búið að gerast, en er í vændum að ég á erfitt með að segja sögur. Ég er í startholunum að byrja að pakka en pökkun hefst á mánudaginn og skulu hafðar hraðar hendur.. annað þýðir ekki, því þá kæmi ég ekki búslóðinni með heim.

Hlakka til að koma heim á Ísland, hlakka til að vera búin að særa til mín íbúðina í Vesturbænum. Hlakka til að byrja í vinnunni og bara hlakka til yfir höfuð.

Þú kannski tekur eftir að bloggið Skrítin.is hefur fengið allt annað og nýtt útlit. Og efst er komin veðursýnir. Já, ég hef það veðursýnir því þetta er ekki veðurspá. Veðursýnirinn er grafíklega séð unninn úr ljósmyndum af mér og frá náttúrunni og teikningum sem ég teiknaði svona líka fagmannlega í gegnum verkefni mitt Design pr. Day.  Þá kóðaði ég svolítið af því sjálf en fékk síðan töluverða hjálp frá vinum, vandamönnum og internetinu sjálfu. Mér finnst það flott.

Ég er líka búin að uppfæra aðeins um meðlimi þessa Félagsbús, enda voru síðustu upplýsingar hljóðandi uppá Örverpið með snuð og Bóndann í skóla. Ég er ekki búin að uppfæra um Bústýruna, enda er svo sem engu við frábæri mitt að bæta nema frábæri.

Þarna á myndinni er Bóndinn við iðju sem ekki er sjaldséð sjón.. Hvað eru mörg hjólhræ á svölunum kannt þú að spyrja. Það veit ég ekki, en ég hef alið sjálfa mig þannig upp að þegar ég kem nálægt þessum svölum að ég fyllist æðruleysi, umburðarlyndi og svo verð ég líka blind hægra megin, svo ég get ekki sagt þér hvað eru mörg hjólhræ.

Og þarna er ein af Bústýrunni í kunnuglegum aðstæðum. S.s að taka af sér sjálfsmyndir í speglinum, með krumpað andlit að reyna að fá meiri fegurðu úr myndavélinni. Hún hlýðir ekki.

Þessi mynd var tekin þegar mér leiddist svona svakalega um daginn, enda myndi enginn heilvita, nema þeim leiðist svona mikið, taka myndir af sjálfum sér í spegli. Skemmtilegt við þessa mynd er bolurinn minn. En hann hef ég átt lengi en aldrei tekið eftir að pían á honum er með alveg eins hár og ég.

Ég kann að velja.

LÖNGU HÆTT Í FÚLASKAPINU

Ég er löngu hætt í fýlunni og skammast mín ekki fyrir fimmaur lengur.

Til tíðinda er þetta helst, en það er að við, hin fimm fræknu, munum flytja á Ísland mun fljótar en gert var ráð fyrir. Eða ég var aldrei búin að gera ráð fyrir neinu sérstöku, en samt.. við erum að horfa á bara um það bil 20 daga hér í viðbót.

Nú veit ég að sumir kunni að koma með einhverjar yfirlýsingar eins og að það sé komið vor hér í höfn kaupmanna en ekki í vík reykmanna og hvaða vitleysa þá sé að flytja heim í kreppuna. Fyrir ykkur hef ég bara þrennt að segja:

1. Það er kreppa og niðurskurður allstaðar í heiminum.

2.Vorið kemur líka á Íslandi

3. Síðast en ekki síst tel ég Íslendinga heppna að hafa bara orðið fyrir kreppu og sjálfsálitstjóni en ekki t.d mannfallstjóni og fjárhagstjóni, samfélagstjóni og bara tjóni yfirhöfuð alveg eins og í Japan eða allt sem er að gerast í Lýbíu og þar í kring. Pælum aðeins í því.

Ég hlakka allavegana til að koma heim. Hef óbilandi trú á að þar sé gott að vera, reyndar finnst mér líka stjörnu gott að vera hér, er ég ekki heppin!

SKAMMAST MÍN OG LEIÐIST.

Mér leiðist meira en góðu hófi gegnir. Enda hef ég lítið að gera, sem er í algerri andstöðu við nánast allan minn líftíma.

Svo var ég of góð með mig og þóttist vera eitthvað, þannig að mér bæði leiðist og svo skammast ég mín líka.

Í leiðindunum sit ég samt við tölvuna í rauðum sokkabuxum (nei ekki eingöngu)  og með rauðan varalit. Hvað maður gerir ekki ..

Bíða

Í alvöru. Mig langar bara að koma strax heim, bara svo ég þurfi ekki að bíða eftir að það muni gerast. Ég ENGIST!!!!  Guð og jesús, hvað er leiðinlegt að bíða.. já og stressandi og loftið fullt af spurningum. Svo margar spurningar að ég get ekki ákveðið hvaða nærbuxur fá að heiðra minn væna afturenda með nærveru sinni á hverjum degi.

Fyrst var draumurinn þannig að ég myndi eiga einbýlishús, helst á frekar stórri jörð, þar sem ég gæti ræktað allt sem hægt er á Íslandi, á Kjalarnesi.  Þaðan myndi ég nota einhvern samgöngumáta, eigins bíl, strætó.. eða hvað er í boði, til að komast oní Reykjavík til vinnu, vænti ég.  Þessi draumur breyttist eftir að ég áttaði mig á (eða það var heimilisráðandi á Völlunum sem áttaði mig) á því að það kostar faktísk rugl mikið að vera með bíl á Íslandi í dag.

Þá hefur draumurinn breyst í að vilja búa í Vesturbænum mínum fallega. Þar hef ég jú eytt lengstum samfleyttum tíma á minni ævi. Og þá er planið að búa þar s.s og allir stunda vinnu þar í grenndinni. Ég get nefnilega séð að Vesturbærinn er svona kjarnauppbyggður eins og flest hér í Kaupmannahöfn og það kann ég svo sannarlega vel við.

Svo ætla ég að fá mér nýtt hjól. Til að getað hjólað eins og vindurinn (eða með honum) á ferðum mínum um bæinn. Með gula hjálminn að sjálfsögðu.

Elsku Alheimur… plíííís!