Ég er svo mikil almúga manneskja að ég hef þurft að finna uppá mínum eigin listamannsnöfnum sjálf. Þar sem ég er nýlega orðin fullorðin hef ég ákveðið að bera til grafar listamanninn sem hefur síðan árið 2002 kallað sig Nittu. Nitta hefur þjónað mér vel, en nú er kominn tími á eitthvað annað.

Auðvitað verð ég samt að vera kölluð eitthvað, sjáðu til. Og þar sem, þó ég hafi víða öðlast ákveðna frægð, þá hef ég þurft að finna uppá mínu eigin gælunafni. Mér finnst það pínulítið lame að þurfa að finna uppá þessu sjálf, þú veist, ekki ákváðu Gunnar á Hlíðarenda, Eiríkur Rauði, Gústi á Löppinni og Stella í Gröf (já og hvaðan kemur Stellu nafnið, ha Stella?) sjálf að byrja að kalla sig eitthvað.. ówell, þar sem ég er ekki manneskja sem dey ráðalaus þá kynni ég: Kristínu Guðmunds vefhönnuð!

Um mig verður varla talað svo vitað sé hvaða Kristínu Guðmunds af öllum þeim 3655 sem á landinu búa, nema nota viðskeytið “vefhönnuður”.

Þetta er nýi vefurinn minn þar sem útlistuð er öll sú þjónusta sem ég veiti. Heimilisfang vefsins er www.kristingudmunds.is. Nú geta bara allir sem vantar vefsíðu eða eitthvað í þá áttina haft samband við mig í síma: 823 4334 eða á netfangið: kristin@kristingudmunds.is.

Einmitt.. svona litur þetta nefnilega út þegar fólk er að standa í flutningum..

Já já, allt dótið aftur í kassa. Hvernig nenni ég þessu?

Nenni þessu á fyrirheitum um betri íverustað og vonandi í lengri frekar en skemmri tíma.

Vegna þessara fyrirætlana og útaf því að íbúðin sem við förum í er stærri og í ALVÖRU með hjónaherbergi fyrir okkur hjúin þá þurfum við nokkra hluti.

Við ÞURFUM ísskáp. Hann má alveg vera notaður sko, en ekki ógeðslegur og ekki eins og ef við værum einbúi, við erum 5.

Við ÞURFUM líka svosem eins og eitt rúm fyrir eina manneskju. Við spáum andláti rúmsins sem Sprengjan sefur í og þurfum því að fá annað fyrir hana. Hún getur sofið á allskonar rúmum, en ekki skítugum rúmum og ekki í rúmi fyrir 2 ára.

Það sem við “ÞURFUM” er (og nú kemur listi):

• Þrjú skrifborð með skúffum til þess að setja í krakkaherbergin.
• Eitt skrifborð með skúffum fyrir mig, það má vera alveg frekar stórt, eða borðsvæðislega mikið skirfborð (ég mun samt líta alveg við borðum sem ekki hafa skúffur).
• Fataskápur fyrir fullorðna, s.s með hillum, skúffum og hengi. Mér finnst ég vera of fullorðin orðið til að nenna að vera með einhvern klínings fataskáp.
• Bókahillur, eða einhverjar aðarar skemmtilegar hillur.
• Borðstofuborð og stólar.
• Lampi, eða lampar.
• Gardínur
• Góður alvöru skrifborðsstól. Ég er búin að vinna við tölvur núna síðan 2007 og hef setið á eldhússtól án setu, þremur gerðum af skrifborðsstólum skilgreindum af IKEA (ekki alltaf satt að þeir séu skrifborðsstólar) og nú á plaststól fyrir börn með koddanum mínum í. Mér finnst ég líka í þessu tilfelli vera nógu fullorðin til að fá mér alvöru sæti við vinnu mína.

Ég man ekki hvort það er fleira sem okkur vantar, en ef þið liggið á einhverjum húsgögnum þá erum við opin fyrir öllu. Er ekki bara furðulegt að við fylltum 20feta gám á leiðinni frá Danmörku, alveg sneisa fullur, en vantar samt afskaplega mikið í búið. Merkilegur fjandi.

Back to school to prove to dad I’m not a fool..

Sest á skólabekk í þúsundastaskiptið í mínu lífi. Ætli þetta verði alltaf svona? Ég hef sest inní sama framhaldsskóla, 10 árum síðar en ég gerði aðra tilraun til að mennta mig til stúdents. Í millitíðinni er ég jú búin að setjast í annan framhaldsskóla þar sem ég ætlaði líka að mennta mig til stúdents, það var eftir öll börnin og þá hef ég líka í millitíðinni sest á skólabekkinn erlendis.. en aldrei klárað stúdentinn.

Enda er markmið mitt ekki að verða neinn stúdent, finnst það hálfgerður óþarfi að vera margmiðlunarhönnuður og nuddari (þú veist, þegar ég er búin með þetta) og ætla svo að pína mig áfram í stúdent líka. Nei, nei bara þvaður.

Hefur samt aldrei liði eins rólega þó ég hafi sett líf mitt á hvolf við þessa ákvörðun mína. Líður alveg eins og ég eigi að vera að þessu.

Ég er fegin að ég fékk þessa hugmynd núna en ekki eftir tildæmis 5 ár, þá hefði ég þurft að setjast á skólabekk með syni mínum. Mér hefði eflaust fundist það tryllt kúl og verið alve… JÓ! Búnglingur! Hva segirru mar?!?.. ég sé fyrir mér að honum hefði ekki verið skemmt.

Hér eru nefnilega alveg bunurnar af litlum börnum. Reyndar er aldursbilið mjög breytt, held vegna þess að hér er líka heilbrigðisskóli, sem ég er í og þar erum við á öllum aldri, ég er laaaangt frá því að vera elst, flestir á nuddbraut eru í kringum minn aldur. En börnin.. maður lifandi!

Ég sé langar leiðir hvað þau eru sjálfsmeðvituð og er alveg pípandi fegin að þurfa ekki að standa í því lengur og er vel að velta fyrir mér hvort það kannski henti fólki betur að vita hvað það vill læra og getur kannski betur verið til innan um svona marga aðra þegar það er eldra.

Ég dæmi að í Sjálfbæ verði það þannig að fólk fer ekkert að rembast við lærdóm fyrr en uppúr 25 ára. Mér er alveg sama hvort það eðlar sig fyrst, en ég held að prinsippið ætti að vera að fólk sé ekki að ákveða neitt fyrir lífstíð þegar það er 14, 5 ára. Það er bara rugl.

Á ég að byrja að tala um hvað mér finnst um fermingar?.. nei.. ég geymi það í annan pistil.

…nú er t.d eitt barnið sem ég er með í næringarfræði tíma að hringja í foreldri sitt og vera með væl yfir því að það sé bara með 80% mætingu og hafi víst slökkt á símanum en vekjaraklukkan hringdi samt.. þetta er erfitt.

Þó að ég sé að fara að læra nudd er ég aldeilis ekki hætt að vefa vefsíður. Síður en svo. Hér gefur t.d að líta vefsíðu fyrir Kjöthornið á Hvammstanga. Ég hef allt of mikið talað um hvernig allt virkar í hausnum á mér en ekkert talað um það sem ég hef verið að læra og vinna við síðustu 4 árin.

Bæta úr því.

Síminn hjá mér er  823 4334 ef þig vantar vefsíðu og netfangið kristin@kristingudmunds.com

Eða nýja..  ég hef aldrei haft neitt mottó áður. Ég hef heyrt mörg góð og gild mottó og milljónhundruð frasa sem meika fullkominn sens. Ég hef ekki náð að taka neitt mottó að mér og gera það að lífsviðhorfi, ekki fyrr en núna, ég er orðin svo gasalega andlega þjálfuð sjáðu til.

Sem dæmi um góð mottó finnst mér vera eitthvað sem ég heyrði í sjónvarpinu einhverntíma fyrir löngu en það var um að hafa áhuga á öllu. Mér finnst það gott mottó því með því að hafa áhuga á öllu hefur maður allavega val um að hafa síðan ekki áhuga… fattaru. Þannig verður ekki steypt í hið, að mér finnst, mjög svo óþolandi f**** þjóðfélagslega form að mér finnist eitt eða annað meira áhugavert en annað.

Annað dæmi er, á ensku, “Enjoy everything, need nothing” eða njóttu alls, þarfnastu einskis.  Fullkomið mottó til að leysa fjötrana og þora að vera alsæll.

Mitt mottó er hinsvegar “ÉG NENNI”. Já, ég nenni. Það er svo oft sem allt verður svo béskoti erfitt því maður nennir ekki.. hefur sett einhverja ósýnilega tálma upp og nennið alveg bak og burt. Nú er ég að tala um bæði nenn, sem ósjaldan er auglýst eftir á facebook, við tiltekt og þvílíkt, en ég er líka að tala um að bara yfirhöfuð að nenna.

Nenna að vera til, nenna að gera mig hamingjusama (já, ég geng svo rækilega fyrir í þeim efnum), nenna að stefna þangað sem mig langar, nenna að hafa veður úti (sama hvaða veður), nenna að finna uppá einhverju í matinn, nenna að það komi upp árekstrar, vandamál og litlir hlutir sem gera lífið ögn erfiðara (þú veist, eins og þegar bíllinn fer ekki í gang) og bara yfirhöfuð nenna.

WHOOOOP!