Ég hef sagt það áður og segi það enn.. reyndar um hver einustu jól og hvert einasta vor. Ég digga ekki allar þessa skólaatburði.

Ef einn á þrjú börn í skóla, tónskóla og íþrótt reiknast mér til að maður verði að mæta á:

• 3 íþróttasýningar eða uppskeruhátíðir

• 3 skólaleikrit eða sýningu á afrakstri

• 3 tónstofur, tónleika eða tónpróf

• 3 samverustundir með öllum bekkjunum

• 2 starfsdaga, heima hjá sér

allt í sömu einu og hálfu vikunni. Ef allir atburðir eru 1.5 tími, sem er raunhæft, af fenginni reynslu, þá gera þetta 18 klukkutíma plús tvo starfsdaga á 16 tíma, samtals 34 tímar eða NÆSTUM ÞVÍ HEIL VINNUVIKA.

Ég er brjálæðislega hissa á afhverju það er ekki hægt að fá laun fyrir að vera heimavinnandi.

FUSS.

Myndin er sviðsett, enda myndi mér aldrei vera hleypt í að taka mynd af hinu ástfangna pari.

Ef ég á orðið tengdadóttur, fara þá ekki allir foreldrar vorir að fá svona langafa/ömmmu tremma? Finnst ykkur furðulegt að spá í þessu?.. gæti verið veruleikinn eftir 5 ár, ekki að ég sé að vonast eftir því eða spá því, en það er samt ekki möguleiki sem er útúr kortinu að ég verði orðin amma (ég dey af hlátri) innan við fertugt.

Nýju tengdadótturinni fylgir hærri símareikningur, fleiri og svæsnari skapsveiflur og glittir æ minna í barnið mitt sem ég veit samt að er þarna inni á bak við sí-hneykslað andlitið og upprúlluð augun.

Hinn ellefu ára Búnglingur á kærustu. Jább..  e l l e f u ára . Var þetta í alvöru að gerast svona snemma? .. ég man að vísu alveg eftir hvernig mér leið í návist hans sem ég var skotin í í Æskó Neskó (á nútímamáli Tíu til Tólfára starf Neskirkju), á íþróttaæfingum og í bekknum. Ég man meira að segja ekkert af því sem mér var kennt fyrir því hvað ég hugsaði mikið um hann.

Við áttum samtal í gær, ég og Búnglingurinn. Ég hélt nákvæma ræðu um það hvernig á að koma fram við dömur. Hvernig hann ætti undir öllum kringumstæðum að vera kurteis og aldrei, sama hvað gengi á að vera leiðinlegur við dömur og alltaf að vera heiðarlegur.

Búnglingurinn svaraði því til að hann vissi það sko alveg, enda útlærður í lífinu blessaður. Eiginmaðurinn roðnaði og fór hjá sér.

Í tilefni af því að ég gerði stólpagrín að samborgurum mínum sem þeysa um götur Reykjavíkurborgar í neofrenhjólagalla, í  hágulu vesti frá vegagerðinni og hjóla eins og þeir séu í Tour De France, lenti ég í óþarfa í morgun.

Ég var á leiðinni frá morgunyogaæfingunni og í vinnuna og ákvað að mér til bæði tímasparnaðar og af forvitni að fara í 10 11 og kaupa mér smoothie á Ginger sem er svona boost og hollustumatarbar. Ég valdi mér ávaxtasmúþí sem ég beið í alveg heilar 15 mínútur eftir. Smúþþíinn kostaði ekki nema tæpar 800 krónur (andskotans verðlag) og þegar ég kom úr búðinni og smakkaði hann, vara hann, mér til mikilla vonbrigða, ekki með annað bragð en appelsínubrassa bragð. Það var auðvitað fullt af öðru stöffi í honum, engifertæjur og berjakorn.

Ég smellti slæma smúþðíinum í körfuna ásamt hinu sem ég keypti í 10 11 og brenndi af stað. Í töffaraskap mínum og mikilli yfirlætiskennd ákvað ég að stytta mér leið niður grasbrekku, sem ég gerði. Ekki vildi betur til en að lokið fór af herra smúþðí og hann lak yfir alla körfuna, framdekkið og buxurnar mínar.

Ég í einhverju örvæntingarkasti yfir að hafa misst kúlið á gatnamótum Kringlumýrarbrautar og Suðurlandsbrautar, þar sem umferð er gríðarleg á þessum tíma sólarhrings, bæði bílandi og hjólandi núna þar sem fyrsti dagur í átakinu Hjólað í vinnuna er í dag, reyndi ég að festa lokið aftur á, svona til að minnka skaðann.

Ég varð auðvitað öll útí smúðí og stoppaði til að reyna að eiga við þetta. Brá á það ráð að þurrka af höndunum í grasið, gleymdi því svo í sekúndu og sleikti á mér puttana.

Númm, með munninn fullan af sandi, klístraðar hendur og hjól útatað í bleikri ávaxtahræru skundaði ég á einu bensínstöðina í bænum sem ekki er með þvottaplan. Drengurinn þar var að vísu rosa vinalegur og lánaði mér vatn í flösku svo ég gat skolað af reiðskjótanum.

Svona kemur bara fyrir fólk sem gerir grín að öðrum.

Mér finnst alveg bráðfyndið hvernig fólk hjólar hér í borg. Ég er glöð yfir að það eru alltaf fleiri og fleiri sem eru bara að ferðast á milli staða, frá heimili að vinnu og svona, þú veist, bara í venjulegu fötunum sem þeir eru síðan í yfir daginn. Í allskonar skóm, með venjulega bakpokann sinn eða veskið með. Bara alveg eins og ef það væri á bíl eða gangandi.

Fyrir mér eru hjólreiðar bara að ferðast á milli staða. Fyrir öðrum er þetta greinilega jaðarsport. Jafn skelfilega hættulegt og teygjustökk, fallhlýfarstökk og aðrar adrenalínaukandi íþróttir, það sést á þeim brjálæðislega búnaði sem fólk er í… á leiðinni í vinnuna.

Ef það kemur sá dagur að ég er komin á nær milljónkróna (sá eitt svoleiðis í Erninum um daginn) reiðfák, er klædd neofren (lítur þannig út) hjólabuxur með púðum í klofinu og einhvern mokdýran næfurþunnan flíshjólajakka úr 66°norður (sem kostar uppí 1/10 af hjólinu) og utan yfir dressið væri ég í sjálflýsandi samfesting eða í það minnsta of stóru vesti frá vegagerðinni og svo í spes hjólaskóm, með spes hjólagrifflur og svo með lukt sem kostar hátt í 1/100 af hjólinu sem lýsir eins og hún sé bílljós á háu, og með attitjúd eins og ég væri að taka þátt í þríþraut eða hjólreiðakeppninni þarna í Frakklandi, þá máttu velta mér af því hjóli.

Mér finnst hjólreiðar vera ákveðið rómantískar. Það er að eyðileggja fyrir mér að fólk sem hjólar mér samferða finnist það þurfa að eiga dýrasta hjólið og allan mögulegan búnað til að getað hjólað – og hjólar svo eins og það sé að æfa fyrir alvarlega mikilvæga keppni en ekki eins og það sé bara að fara að afgreiða í Bónus, standa vaktina á Borgarspítalanum, kenna í grunnskóla eða svara í símann einhversstaðar.

Annars reyni ég að hugsa bara næs til minna samferðamanna.

Kíkið á þessa síðu http://www.copenhagencyclechic.com/ þarna er hvernig á að vera á hjóli.

Og þegar konan var búin að vera allan liðlangan laugardaginn við þvotta, afþurrkun, ryksug og skúr og var ánægð með að nú væri þessi bévítans þrifadagur brátt á enda hlakkaði hún mikið til að hafa það náðugt um kvöldið. Jafnvel, hugsaði hún með sér, að í kvöld gæti verið kvöldið sem hún og Eiginmaðurinn myndu væta í skeiðvellinum eftir mikla þurrkatíð. Þá, konunni til mikils hugarangurs, tók hún eftir að inni í herbergi afsprengjanna og tæknilega séð í öllum hornum á húsi hennar var meira óhreint tau. Hvaðan kom það husgaði hún forviða með sér. Ég er búin að troða í vélina 5 sinnum í dag og allar snúrur eru fullar.

Konan þornaði upp að utan og innan af bræði, byrjaði að hrukkast og grána og áður en lítil stund var liðin hafði kveiknað í hárinu á henni. Konan hljóp í æðiskasti inná bað þar sem hún ætlaði að slökkva eldinn í hári sér. Ekki vildi betur til en að hún hnaut um leikföng sem bókstaflega fylltu bæði baðkarið, baðherbergisgólfið og vaskinn svo hún komst hvergi í vatn og sat eftir sköllótt.

Konugreyið sá ekki frammá að vætt yrði í skeiðvellinum í kvöld, enda hver vill konu sem er sköllótt, hrukkót, grá, með þrifasvitalykt dauðans og maskara síðan í gær niður á miðja kinn, hugsaði hún með sér.