Einmitt.. svona litur þetta nefnilega út þegar fólk er að standa í flutningum..

Já já, allt dótið aftur í kassa. Hvernig nenni ég þessu?

Nenni þessu á fyrirheitum um betri íverustað og vonandi í lengri frekar en skemmri tíma.

Vegna þessara fyrirætlana og útaf því að íbúðin sem við förum í er stærri og í ALVÖRU með hjónaherbergi fyrir okkur hjúin þá þurfum við nokkra hluti.

Við ÞURFUM ísskáp. Hann má alveg vera notaður sko, en ekki ógeðslegur og ekki eins og ef við værum einbúi, við erum 5.

Við ÞURFUM líka svosem eins og eitt rúm fyrir eina manneskju. Við spáum andláti rúmsins sem Sprengjan sefur í og þurfum því að fá annað fyrir hana. Hún getur sofið á allskonar rúmum, en ekki skítugum rúmum og ekki í rúmi fyrir 2 ára.

Það sem við “ÞURFUM” er (og nú kemur listi):

• Þrjú skrifborð með skúffum til þess að setja í krakkaherbergin.
• Eitt skrifborð með skúffum fyrir mig, það má vera alveg frekar stórt, eða borðsvæðislega mikið skirfborð (ég mun samt líta alveg við borðum sem ekki hafa skúffur).
• Fataskápur fyrir fullorðna, s.s með hillum, skúffum og hengi. Mér finnst ég vera of fullorðin orðið til að nenna að vera með einhvern klínings fataskáp.
• Bókahillur, eða einhverjar aðarar skemmtilegar hillur.
• Borðstofuborð og stólar.
• Lampi, eða lampar.
• Gardínur
• Góður alvöru skrifborðsstól. Ég er búin að vinna við tölvur núna síðan 2007 og hef setið á eldhússtól án setu, þremur gerðum af skrifborðsstólum skilgreindum af IKEA (ekki alltaf satt að þeir séu skrifborðsstólar) og nú á plaststól fyrir börn með koddanum mínum í. Mér finnst ég líka í þessu tilfelli vera nógu fullorðin til að fá mér alvöru sæti við vinnu mína.

Ég man ekki hvort það er fleira sem okkur vantar, en ef þið liggið á einhverjum húsgögnum þá erum við opin fyrir öllu. Er ekki bara furðulegt að við fylltum 20feta gám á leiðinni frá Danmörku, alveg sneisa fullur, en vantar samt afskaplega mikið í búið. Merkilegur fjandi.

Back to school to prove to dad I’m not a fool..

Sest á skólabekk í þúsundastaskiptið í mínu lífi. Ætli þetta verði alltaf svona? Ég hef sest inní sama framhaldsskóla, 10 árum síðar en ég gerði aðra tilraun til að mennta mig til stúdents. Í millitíðinni er ég jú búin að setjast í annan framhaldsskóla þar sem ég ætlaði líka að mennta mig til stúdents, það var eftir öll börnin og þá hef ég líka í millitíðinni sest á skólabekkinn erlendis.. en aldrei klárað stúdentinn.

Enda er markmið mitt ekki að verða neinn stúdent, finnst það hálfgerður óþarfi að vera margmiðlunarhönnuður og nuddari (þú veist, þegar ég er búin með þetta) og ætla svo að pína mig áfram í stúdent líka. Nei, nei bara þvaður.

Hefur samt aldrei liði eins rólega þó ég hafi sett líf mitt á hvolf við þessa ákvörðun mína. Líður alveg eins og ég eigi að vera að þessu.

Ég er fegin að ég fékk þessa hugmynd núna en ekki eftir tildæmis 5 ár, þá hefði ég þurft að setjast á skólabekk með syni mínum. Mér hefði eflaust fundist það tryllt kúl og verið alve… JÓ! Búnglingur! Hva segirru mar?!?.. ég sé fyrir mér að honum hefði ekki verið skemmt.

Hér eru nefnilega alveg bunurnar af litlum börnum. Reyndar er aldursbilið mjög breytt, held vegna þess að hér er líka heilbrigðisskóli, sem ég er í og þar erum við á öllum aldri, ég er laaaangt frá því að vera elst, flestir á nuddbraut eru í kringum minn aldur. En börnin.. maður lifandi!

Ég sé langar leiðir hvað þau eru sjálfsmeðvituð og er alveg pípandi fegin að þurfa ekki að standa í því lengur og er vel að velta fyrir mér hvort það kannski henti fólki betur að vita hvað það vill læra og getur kannski betur verið til innan um svona marga aðra þegar það er eldra.

Ég dæmi að í Sjálfbæ verði það þannig að fólk fer ekkert að rembast við lærdóm fyrr en uppúr 25 ára. Mér er alveg sama hvort það eðlar sig fyrst, en ég held að prinsippið ætti að vera að fólk sé ekki að ákveða neitt fyrir lífstíð þegar það er 14, 5 ára. Það er bara rugl.

Á ég að byrja að tala um hvað mér finnst um fermingar?.. nei.. ég geymi það í annan pistil.

…nú er t.d eitt barnið sem ég er með í næringarfræði tíma að hringja í foreldri sitt og vera með væl yfir því að það sé bara með 80% mætingu og hafi víst slökkt á símanum en vekjaraklukkan hringdi samt.. þetta er erfitt.

Þó að ég sé að fara að læra nudd er ég aldeilis ekki hætt að vefa vefsíður. Síður en svo. Hér gefur t.d að líta vefsíðu fyrir Kjöthornið á Hvammstanga. Ég hef allt of mikið talað um hvernig allt virkar í hausnum á mér en ekkert talað um það sem ég hef verið að læra og vinna við síðustu 4 árin.

Bæta úr því.

Síminn hjá mér er  823 4334 ef þig vantar vefsíðu og netfangið kristin@kristingudmunds.com

Eða nýja..  ég hef aldrei haft neitt mottó áður. Ég hef heyrt mörg góð og gild mottó og milljónhundruð frasa sem meika fullkominn sens. Ég hef ekki náð að taka neitt mottó að mér og gera það að lífsviðhorfi, ekki fyrr en núna, ég er orðin svo gasalega andlega þjálfuð sjáðu til.

Sem dæmi um góð mottó finnst mér vera eitthvað sem ég heyrði í sjónvarpinu einhverntíma fyrir löngu en það var um að hafa áhuga á öllu. Mér finnst það gott mottó því með því að hafa áhuga á öllu hefur maður allavega val um að hafa síðan ekki áhuga… fattaru. Þannig verður ekki steypt í hið, að mér finnst, mjög svo óþolandi f**** þjóðfélagslega form að mér finnist eitt eða annað meira áhugavert en annað.

Annað dæmi er, á ensku, “Enjoy everything, need nothing” eða njóttu alls, þarfnastu einskis.  Fullkomið mottó til að leysa fjötrana og þora að vera alsæll.

Mitt mottó er hinsvegar “ÉG NENNI”. Já, ég nenni. Það er svo oft sem allt verður svo béskoti erfitt því maður nennir ekki.. hefur sett einhverja ósýnilega tálma upp og nennið alveg bak og burt. Nú er ég að tala um bæði nenn, sem ósjaldan er auglýst eftir á facebook, við tiltekt og þvílíkt, en ég er líka að tala um að bara yfirhöfuð að nenna.

Nenna að vera til, nenna að gera mig hamingjusama (já, ég geng svo rækilega fyrir í þeim efnum), nenna að stefna þangað sem mig langar, nenna að hafa veður úti (sama hvaða veður), nenna að finna uppá einhverju í matinn, nenna að það komi upp árekstrar, vandamál og litlir hlutir sem gera lífið ögn erfiðara (þú veist, eins og þegar bíllinn fer ekki í gang) og bara yfirhöfuð nenna.

WHOOOOP!

Myndir frá jólum.

Auðvitað er hér uppgjörspistill. Ég skrifaði einusinni uppgjörspistil, finn hann samt hvergi og fann viðbrögð á samfélagsmiðlum við hvað það væri hallærislegt að þvaðra um hvað gerst hafði á árinu.. þannig ég hef ekki þorað að gera annan.

En nú er öldin svo sannarlega önnur og ég er ég og geri það sem mér sýnist. Hér kemur þessvegna uppgjör á árinu sem fengið hefur titilinn “Ár fýlunnar” þó svo að margt undravert hafi átt sér stað.

• Ég lauk ferli mínum sem skúringatæknir. Það eru blandnar tilfinningar, ég er nefnilega fanta góður skúrari (vertu í bandi ef þig vantar þrif, ég rukka dýrslega mikið)
• Ég lifði af líklega kaldasta vetur jarðar í Kaupmannahöfn.
• Við ákváðum í mars 2011 að flytja heim til Íslands.
• Eins og mér einni er lagið þá var ég lent á Íslandi með börn, tilvonandi eiginmann og búslóð bara mánuði síðar. Reif þarf með alla uppfrá því sem þeir voru að gera. Það fór misvel í lýðinn, vel í alla nema mig, eins og sögur hafa farið af. Ánægja mín fór dvínandi.
• Ég byrjaði að vinna hjá Vodafone. Það var ágætt og launin fín. Það bætti samt ekki vaxandi vonleysi innra með mér.
• Ég fékk ekki íbúð og þurfti að troða föður mínum um tær í tvo mánuði. TVO MÁNUÐI! Og þegar ég hafði loksins fengið íbúð, þá var hún frímerki að stærð og einungis til leigu yfir sumarið. Þar tróðumst við og tróðum svo búslóðinni í bílskúrinn hennar mÖmmu R. Á meðan sumri stóð neyddist ég til að keyra þvottinn heim til hans og liggja undir grun nágranna hans um að misnota aðstöðu mína til þvotta. Það voru pínlegar ferðir, en þvotturinn hreinn.. ekki dugir annað. Eins gott að við höfðum bíl til umráða!
• Allir fá á endanum íbúð og fluttum við í næstu götu. Aðallega vegna þrjósku minnar við að vera í Vesturbænum. Sú þrjóska er aðeins að koma mér í koll. Óánægja mín nær hæstu hæðum.
• Ég fór í sumarfrí útá land og gifti mig nýja Eiginmanninum mínum. Það var frábærasti dagur ársins! Gersamlega dásamlegur. Ég gekk inn félagsheimilis gólfið með pabba meðan Smári Tarfur spilaði brúðarmarsinn á slide gítar, fékk hvítagulls hring á fingur og fór svo á vit ævintýranna á fyrrnefndum bíl, hringinn í kringum vort fagra land.
• Í brúðkaupsferðinni útnefndum við tjaldstæðið á Sauðárkróki versta tjaldsvæðið. Þar lenti ég í því að týna fallega hvítagulls hringnum með nafni nýja Eiginmannsins inní, aðeins 17 klukkutímum eftir að ég setti hann upp. Ég var komin á Hóla þegar þetta uppgötvaðist. Við keyrðum auðvitað til baka og fundum hann á klósettinu…sem betur fer. Það sem undan gekk var einhvern veginn þannig að ég varð súr útí nýja Eiginmanninn fyrir að drullast ekki á lappir þegar ég hafði sent honum hugboð um að gera það með það sama. Þannig að ég truntaðist í skapinu útá bensínstöð til þess að skipta út gaskútnum og kaupa vegahandbók. Ég kom til baka  með nýjan gaskút, vegahandbók, glanstímarit, nammi, íslandskort, brúnt límband og stuðarann af bílnum í fanginu. Við límdum hann með brúna límbandinu og er hann þannig enn.
• Við enduðum brúðkaupsferðina á ættargleðmóti. Það var æðislegt.
• Þó svo að ég hafi átt svona góðan júlí, þar sem ég fagnaði eigin afmæli þann 17. brúðkaupsdegi mínum fyrsta þann 16. og afmæli Eiginmannsins þann 15. og fór á ættarmót og var í fríi.. OG fékk aðra íbúð … þá hélt óánægja mín samt áfram að vaxa. Andlegt krabbamein var ég sannarlega komin með.
• Við fluttum s.s í næstu götu en fljótlega kom í ljós að íbúðin er sannarlega ekki þess virði að vera í Vesturbænum fyrir. Reykingarlykt af nýþvegnum þvotti, gluggar sem snjóar innum þegar þeir eru lokaðir, gamaldags ofnar sem virka eftir hentisemi, ónýt og biluð heimilistæki.. ég gæti haldið áfram.. allt þetta dreif mig í að leita að öðrum íverustað. Þarna er ég eiginlega orðin brjáluð í skapinu af örvæntingu og stressi. Hjálpi mér.

Skyldi þetta engan endi taka? Jú svo sannarlega. Öll él birtir um síðir.

Kynni ég þessvegna nýja líf mitt, fullt af fyrirheitum um betri líðan og meira spennandi hluti:

• Ég hef látið af störfum í Vodafone og innritað mig í skóla hér í borg. Þú kannt að vera eitt spurningarmerki og hugsa með þér “..skóla..??” Já, skóla, ég er að fara að læra nuddarann og hlakka svo til að ég missti smá vatn bara á að skrifa þetta.
• Í byrjun janúar mun ég byrja að kenna yoga í Yoga Shala. En ég er einmitt búin að vera að læra yogakennarann núna undanfarið. Það er svo spennandi að ég næ varla andanum.
• Við erum að fara að flytja, líka núna í janúar. Við ætlum að heiðra Bústaðahverfið með nærveru vorri. Það líst mér bara vel á. Leigan hin sama, 2 fleiri herbergi og engir stigar, eða jú, niður í kjallara þar sem ég ætla að útbúa dyngju mína og kynlífsæfingasvæði (æfingin skapar meistarann) og svo tröppur uppá efri hæð, en þar munu erfingjarnir ráða ríkjum. Hlakka ég til?.. JÁ! Þó svo að við verðum með bækistöð í Bústaðarhvervi munu börnin halda áfram í sínum skólum. Ég sem leigjandi (og ég gæti skrifað heilan póst um hverskonar ættbálkur það er) segi að þó svo að ég þurfi að búa úr hverfi, þá er það bara í rauninni að skipta einum galla út fyrir anna. Hugsa út fyrir kassann. Eiginmaðurinn hvort sem er á ferð þarna niðurfrá á morgnana og við keyrum þau bara í skólann þar til það hentar ekki lengur.
• Árið 2012 ER frábært.
• Ég held áfram, eins og þessa fáu mánuði sem ég er búin að vera hér á landi, að hafa fjölskylduna mína nálægt, það er nú bara eitt að því sem er það besta.

Hvað er stærsti lærdómur minn á árinu?

• Peningar bjarga ekki ánægju minni eða geðheilsu.
• Kunnátta mín í að hugsa út fyrir (þjóðfélags) kassann er orðin þannig að ég gæti útskirfast með meistargráðu í því.
• Vellíðan kemur til mín og er yfir mér og mínum þegar ég fylgi hjartanu mínu.

GLEÐILEGT 2012 ALLLLLLIR SAMAN.

Ljós í kotin!