HINN HELMINGURINN

Hinn helmingur brúðkaupsferðalags okkar Bónda kringum Ísland er að finna hér í bæði máli en aðallega myndum.

BRAUÐHLEIFUR

Ég hugsa alveg jafn mikið um hvernig nammifíknin hefur lagt mig af velli þó ég hafi ekki skrifað um það í smá tíma. Mér hefur ekki ennþá tekist að hætta að borða nammi. Ég veit ekki hvort það á eftir að takast yfir höfuð.

Staðan er samt skrítin í augnablikinu. Það eru matartegundir, eins og tyggigúmmí og kartöflur, sem ég hef t.d ekki étið í margar vikur. Hef ekki keypt mjólkurvöru aðrar en ost, smjör og ab-mjólk. Hef ekki keypt “búðabrauð” lengi. Réttir eins og eitthvað með hakki, sama hvað það er, erum við öll búin að fá ógeð á. Ég veit að ég vil ekki borða en veit ekki hvað annað ég get borðað svo einhvern veginn endar með að ég borða bara ekki neitt.

Eftir að ég kom heim hinsvegar úr ferðalagi mínu um landið hef ég bakað brauð. Svo sem oft gert það áður. Brauðin eru spelt brauð og það er auðveldara að baka þau heldur en að fara útí búð og kaupa búðabrauð. Það tekur líka styttri tíma að baka svona brauð. Ekkert ger, svo það þarf ekki að  blanda deigið og geta ekki borðað brauðið fyrr en fimm tímum síðar. Mun auðveldara að baka brauð á morgnana eða brauð með matnum.. svona þegar maður er skyndiákvarðanatakari varðandi kvöldmat.

Hér kemur þá uppskrift að brauði. Ekki nein original uppskrift frá mér, heldur bara aðlöguð að mér.

2dl gróf malað spelt
3dl fínmalað spelt
2dl fræ eða/og hnetur, möndlur, haframjöl
3tsk vínsteinslyftiduft
smá salt
Sletta ólívu eða kókosolía (kannski 1-2msk)
1 1/2 AB-mjólk (eða tilfallandi yogurt, mjólk, hrísmjólk…)
1 1/2 heitt vatn

Fyrst öllu þurr blandað saman. Svo hitt sett oní og hrært eins lítið og mögulegt er. Það á að halda brauðinu léttu og óklesstu. Ég hef stundum látið stóra matskeið af hunangi bráðna í heitavatninu áður en ég set það oní. Svo má setja í það bara whatever.. oreganó krydd, hvítlauk, sólþurrkaða, ólívur og eiginlega bara það sem manni dettur í hug. Ég setti kanil í það áðan.

Bakað, ekki með blæstri, á 180 – 200°c í eitthvað um 30 mínútur.

Brauðið er gott og mUUUUUn hollara en búðabrauð, sem eru síðan rándýr. Besta við þetta er að allt sem í brauðið þarf finnst í Bónus. Ekkert lengur að ferðast á milli verslana, sveitt á milli rasskinnanna við að finna vínsteinslyftiduft.. sem ég vissi ekki einusinni hvernig var á litin fyrir 8 árum síðan.

Það hefur oft verið rætt um svo ég hef heyrt hvað það er dýrt að kaupa lífrænt og hve erfitt getur verið að fá og finna svona “heilsubúðarvörur” og þú veist… “treysti ég þessu?”. En ég er ekki að finna fyrir því að það sé dýrara að versla í heilsubúðum svokallaðar heilsuvörur né þegar ég vel að kaupa lífrænt og þar fram eftir götunum. Mér finnst bara huggulegra að borða það sem er ekki útatað í eiturefnum. Ég sé engan vinning í því að éta eitraðan mat. Það er bara einfalt.

Plús. Ef ég eitra kroppinn minn stanslaust daginn út og daginn inn, þá enda ég jú á sjúkrahúsi eða bara hreinlega í gröfinni og þessvegna sé ég heldur ekki að það kallist sparnaður. Ég hef ýmsar skoðanir á þessu þó ég úði í mig nammi.

MIÐUR MÍN

Ég ætla auðvitað, lesendum mínum sem bíða þess í ofvæni til sefunar, að skrifa um allt það gleðilega sem hefur komið uppá í mínu lífi undanfarna viku.

Ég er hinsvegar bara svo miður mín yfir því sem er að gerast í Veröldinni þessa dagana að ég get það ekki. Hungursneyð þar sem litlir barnslíkamar gefast upp og eru étnir af hýenum, ungmenni í skemmtiferð myrt af, með öllu, siðblindum manni og fréttir af bombum í “austantjaldslöndum” sem farga fjölda manns og kosta eftirlifandi líf fullt af ótta, eru ekki lengur fréttir sem maður kippir sér upp við.

Ég gaf skitinn 3000 kall í söfnun Unicef sem safnar núna til þess að getað hjálpað í hungursneyðinni.

Þetta þarf ekki að vera svona, þetta er EKKI náttúrulegur gangur og við GETUM gert eitthvað. Það felst í því að vera sameinuð. Allir, óháð ÖLLUM skilgreiningum, sameinaðir. Það er sundrung sem leiðir til þess fáránleika sem allt þetta er.

Mind you, hungursneyð er ekki bara því að kenna að það er ekki búið að rigna á svæðinu, því það er nóg til á jörðinni fyrir alla sem á henni búa. Vonandi, næst, verður hlustað á það þegar merki um hungursneyð gera vart við sig og þá taki allir, sem einn,  við sér og hjálpi áður en það er orðið um seinan.

Manni getur fundist maður vera svo hjálparlaus. Það er bara ekkert að gera nema biðja fyrir því að mannverurnar í Umheiminum fari að ná einhverskonar balans og sameiningu.

Ég vildi að þetta væri ekki svona.

AÐ AKUREYRI

Á Sauðárkrók? .. EKKI geraða! Ekki ef þú ert seinheppinn, viðutan eins og Bústýra og nýkrýnd Frú Félagsbú. Það var þannig að Bóndinn vaknaði ekki á tilskyldum tíma um morguninn að ég fór í fýlu og brenndi niður í sjoppuna sem ég veit hvað heitir, svona síðan ég heimsótti hana sirka 3 á dag í heilan vetur fyrir 16 árum síðan, en er búin að gleyma. Lagði þar við kanntstein.

Fór inn og keypti eftirfarandi: Vikuna og Hús og hýbýli. Fór út og mundi þá eftir gaskútnum.

Fór inn og skipti gömlum gaskút yfir í annan gamlan en með gasi í. Fór út með dótið og bakkaði. Heyrði þá drunur í bílnum en keyrði samt smá spöl áfram. Heyrði frekari drunur að framanverðu og neyddist út til að kíkja á það sem ég var eiginlega að vona að hefði verið eitthvað bara í eyrunum á mér. Stuðarinn var að mestu dottinn af.

Fór inn og keypti: brúnt breitt límband.

Með bílinn teypaðan og okkur frekar þreytt og þrútin eftir gaman gærdagsins héldum við af stað í ferð dagsins. Þegar við vorum að koma að Hólum tók ég eftir því að ég var ekki með …. GIFTINGARHRINGINN!!!

Við til baka á blessaðan Sauðárkrók til að athuga á baðinu hvort hringurinn væri þar enn. Sem betur fer var hann það. Ég hefði dáið úr sorg. Hverskonar eiginkona er það nú eiginlega sem helst ekki á hringnum einusinni í 24 tíma?

Við stoppuðum á Hofsósi, þar var meðal annars verið að setja trillu til sjós.

Hofsós er afskaplega krúttlegt þorp.

Þá komum við á Siglufjörð, tókum góða veðrið með oss eins og sést greinilega á myndinni, en við teljum Siglufjörð vera annað afskaplega krúttlegt bæjarstæði. Og mjög gleðiðlegt bara. Þar var, eins og á Hofsósi og reyndar í fleiri þorpum að við höfum komist að, búið að græja svona skemmtilegt túrista aðdráttarafl, eins og kaffihús, veitingahús og söfn.

Og við fórum sem leið lá í gegnum fjöll og firnindi yfir á Ólafsfjörð. Sá bær er ekki eins krúttlegur og hinir tveir. Ég get alveg skilið afhverju það er svona mikill útlitsmunur en það hlýtur að hafa verið útaf því að það voru auðvitað ekki göng á milli og ég get bara ekki ímyndað mér að fólk hafi verið að ferðast þarna mikið á milli og þar af leiðandi hefur enginn séð hvað hinn var að gera sniðugt.

Hinum megin við fjörðinn var hinsvegar krúttlegt bæjarstæði. Eða ég veit ekki hvað á að kalla svona litla þyrpingu húsa á sama stað.. sem er eiginlega ekekihægt að segja að sé þyrping þar sem húsin eru svo fá. En það voru Kleifar. Þar hefði ég getað sest að.

Ólafsfjarðamúlinn. Þarf ég að segja meira? Þetta er einn hræðilegasti vegur landsins. Ég man eftir að keyra hann sem barn, því systir mömmu (hæ Brynja :)) átti heima á Ólafsfirði. Ég get staðfest að smáir krakkar hafa bara sirka abát einn til tvo hjartslætti á meðan þessu ferðalagi fyrir múlann stendur. Einsgott það eru komin göng.

Við fórum líka á Dalvík en þar eru byggð töluvert stærri hús en á hinum þremur plássunum og einnig virðist fólk hafa meiri möguleika þar á að rækta garðinn sinn. Leit út fyrir að vera ríkisbubbabyggð.

Síðasti stoppustaður var Akureyri. Þar komum við alveg úrvinda. Enda búin á því eftir anna sama viku og frábærasta dag lífs okkar daginn áður. Hentum upp tjaldinu (sem síðan kom í ljós að var byrjendalukka, það hefur ekki farið alveg eins vel að “henda” upp tjaldinu í hin skiptin sem við höfum tjaldað) og lögðumst svo eiginlega bara til svefns.

Morguninn eftir. Þvílík veðurblíða! Og er búin að elta okkur allar götur síðan. Tjaldsvæðið á Akureyri fær fullt hús stiga. Kostaði ekki svo mikið og er alveg meirihátta flott. Bæði ef maður kemur þarna með börn eða ekki. Ef það þætti kurteisi þá hefði ég hinsvegar farið og kennt fólkinu við hliðina á okkur mannasiði og rotað það með gúmmíhamri til svefns löngu áður en það datt útaf…

Verst ég man ekki hvað lítill húsakjarni rétt við Hrafnagil heitir.. en svona geyma þau póstinn sinn. Allir póstkassarnir í röð í miðjum kjarnanum. Gaman.

Og við erum þá formlega ástfangin af Akureyri. Ég hafði aldrei hugsað um þennan bæ sem eitthvað. Hann virðist svo glaður að sjá eitthvað. Og lífið, það var mjög áberandi mannlíf. Og bara fagur bær. Það eina sem við höfum útá hann að setja eru sturturnar í sundlauginni þar. Ég mátti teljast heppin að halda geirvörtunum eftir kraftinn í sturtunum. Örmjóar og stingandi bunur…maður lifandi, kannski eru Akureyringar svona harðir (sbr. hvernig þeir tala) að þeim finnst ekkert að þessu.

Í Vaglaskógi. Fallegt með eindæmum. Gott að hvíla við ána sem fer þar í gegn.

Við erum alveg slök. Líka hjá Goðafossi.

Meira síðar. Erum á Egilsstöðum núna. Og já, í tölvunni, með internetið með í vasanum og nú þarf ég að fara og taka úr vél og setja í þurrkara. Spes á ferðalagi.

FRÚ BÚSTÝRA AF FÉLAGSBÚI

Einn af bestu dögum lífs míns var í gær. Einn í safnið af, nú orðið, frekar mörgum. Allt heppnaðist meira en vel Bóndi sagði já og ég  heiti núna Frú Bústrýra af Félagsbúi. Allir lágu kylliflatir í kaffibrauðinu og tónlistin var vægast sagt frábær. Hvaðan komu þessar frábæru tónlistarkonur eiginlega??? Tók einhver mynd af þeim? Og Tarfurinn okkar sem spilaði inngöngu lagið.. held það megi finna það hjá honum á Youtube..skelli því inn við tækifæri….og allir gestirnir voru dásamlega fallegir.

Ég ætla að skrifa um þetta seinna betur, þegar ég hef fengið myndir undir hendur.

Við stungum af seint í gærkveldi í brúðkaupsferð. Þar sem við höfum ekki farið í útilegu í meira en 15 ár og þar af leiðandi ekki séð parta af Íslandi fyrir utan leiðina milli Rvk og Hvammstanga síðan í nam, þá ákváðum við að brúðkaupsferðin skyldi vera tjaldferðalag.

Fyrsta stopp er Sauðárkrókur sem fær verðlaun fyrir bestu bensíndæluna.