Ég hef sagt það áður og segi það enn.. reyndar um hver einustu jól og hvert einasta vor. Ég digga ekki allar þessa skólaatburði.
Ef einn á þrjú börn í skóla, tónskóla og íþrótt reiknast mér til að maður verði að mæta á:
- 3 íþróttasýningar eða uppskeruhátíðir
- 3 skólaleikrit eða sýningu á afrakstri
- 3 tónstofur, tónleika eða tónpróf
- 3 samverustundir með öllum bekkjunum
- 2 starfsdaga, heima hjá sér
allt í sömu einu og hálfu vikunni. Ef allir atburðir eru 1.5 tími, sem er raunhæft, af fenginni reynslu, þá gera þetta 18 klukkutíma plús tvo starfsdaga á 16 tíma, samtals 34 tímar eða NÆSTUM ÞVÍ HEIL VINNUVIKA.
Ég er brjálæðislega hissa á afhverju það er ekki hægt að fá laun fyrir að vera heimavinnandi.
FUSS.
Mér finnst alveg bráðfyndið hvernig fólk hjólar hér í borg. Ég er glöð yfir að það eru alltaf fleiri og fleiri sem eru bara að ferðast á milli staða, frá heimili að vinnu og svona, þú veist, bara í venjulegu fötunum sem þeir eru síðan í yfir daginn. Í allskonar skóm, með venjulega bakpokann sinn eða veskið með. Bara alveg eins og ef það væri á bíl eða gangandi.
Fyrir mér eru hjólreiðar bara að ferðast á milli staða. Fyrir öðrum er þetta greinilega jaðarsport. Jafn skelfilega hættulegt og teygjustökk, fallhlýfarstökk og aðrar adrenalínaukandi íþróttir, það sést á þeim brjálæðislega búnaði sem fólk er í… á leiðinni í vinnuna.
Ef það kemur sá dagur að ég er komin á nær milljónkróna (sá eitt svoleiðis í Erninum um daginn) reiðfák, er klædd neofren (lítur þannig út) hjólabuxur með púðum í klofinu og einhvern mokdýran næfurþunnan flíshjólajakka úr 66°norður (sem kostar uppí 1/10 af hjólinu) og utan yfir dressið væri ég í sjálflýsandi samfesting eða í það minnsta of stóru vesti frá vegagerðinni og svo í spes hjólaskóm, með spes hjólagrifflur og svo með lukt sem kostar hátt í 1/100 af hjólinu sem lýsir eins og hún sé bílljós á háu, og með attitjúd eins og ég væri að taka þátt í þríþraut eða hjólreiðakeppninni þarna í Frakklandi, þá máttu velta mér af því hjóli.
Mér finnst hjólreiðar vera ákveðið rómantískar. Það er að eyðileggja fyrir mér að fólk sem hjólar mér samferða finnist það þurfa að eiga dýrasta hjólið og allan mögulegan búnað til að getað hjólað – og hjólar svo eins og það sé að æfa fyrir alvarlega mikilvæga keppni en ekki eins og það sé bara að fara að afgreiða í Bónus, standa vaktina á Borgarspítalanum, kenna í grunnskóla eða svara í símann einhversstaðar.
Annars reyni ég að hugsa bara næs til minna samferðamanna.
Kíkið á þessa síðu http://www.copenhagencyclechic.com/ þarna er hvernig á að vera á hjóli.
Og þegar konan var búin að vera allan liðlangan laugardaginn við þvotta, afþurrkun, ryksug og skúr og var ánægð með að nú væri þessi bévítans þrifadagur brátt á enda hlakkaði hún mikið til að hafa það náðugt um kvöldið. Jafnvel, hugsaði hún með sér, að í kvöld gæti verið kvöldið sem hún og Eiginmaðurinn myndu væta í skeiðvellinum eftir mikla þurrkatíð. Þá, konunni til mikils hugarangurs, tók hún eftir að inni í herbergi afsprengjanna og tæknilega séð í öllum hornum á húsi hennar var meira óhreint tau. Hvaðan kom það husgaði hún forviða með sér. Ég er búin að troða í vélina 5 sinnum í dag og allar snúrur eru fullar.
Konan þornaði upp að utan og innan af bræði, byrjaði að hrukkast og grána og áður en lítil stund var liðin hafði kveiknað í hárinu á henni. Konan hljóp í æðiskasti inná bað þar sem hún ætlaði að slökkva eldinn í hári sér. Ekki vildi betur til en að hún hnaut um leikföng sem bókstaflega fylltu bæði baðkarið, baðherbergisgólfið og vaskinn svo hún komst hvergi í vatn og sat eftir sköllótt.
Konugreyið sá ekki frammá að vætt yrði í skeiðvellinum í kvöld, enda hver vill konu sem er sköllótt, hrukkót, grá, með þrifasvitalykt dauðans og maskara síðan í gær niður á miðja kinn, hugsaði hún með sér.
